Sambhrama : ಸಂಭ್ರಮ

Why did Sambhrama join math?
ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿದವನೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಬಡಿದಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಯಬಹುದು ಆದರೆ, ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ, ತಾಳಿ ಕಿತ್ತಿ ಆಚೆಬಂದವರು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬಡಿದಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಕಷ್ಟ. ವಿಚ್ಛೇದನೆಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮಳಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವಂತೂ ತೀರ ಕ್ರೂರವೆನಿಸಿರಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನಿಷ್ಟ ಎಂಬ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕುಂಟು ನೆಪ ಹೇಳಿ ಒಂದು ದಿನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟ ಅವಳು ಹೋದದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಕಥೆ ಕುತೂಹಲಕರ.. ನೀವು ಕಥಾನಾಯಕಿಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀರಾ ಅಥವಾ ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತೀರಾ? 

ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದ೦ಪತಿಗಳಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು. ಮೊದಲನೆಯವಳು ಸ೦ಭ್ರಮ, ಎರಡನೆಯವಳು ಸನ್ನಿಧಿ. ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ. ಅವರು ತುಮಕೂರಿನ ಒಂದು ಮಠದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಆರಾಧಕರಾಗಿದ್ದರು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಕುಟು೦ಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದ ತೆಗೆದುಕೂ೦ಡು ಬರುತ್ತಿದ್ಡರು. ತಮ್ಮಿ೦ದ ಆದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಆ ಮಠಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗವಾದ್ದರಿ೦ದ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಅಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸನ್ನಿಧಿ ಕಲಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಮು೦ದು. ಅದರೆ ಸ೦ಭ್ರಮ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದಳು.

ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರಿಗೆ ಬೀದರ್ ನಿ೦ದ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುವಾಗ ಸ೦ಭ್ರಮ ಒ೦ಭತ್ತನೆ ತರಗತಿ ಪಾಸು ಮಾಡಿ ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆಕೆಗೆ ಓದುವುದರಿ೦ದ ಇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಡುವಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮನಿ೦ದ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಭಾನುವಾರ ಮತ್ತು ಇತರ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಯಮುನಾ ಆ೦ಟಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಮುನಾ ಒಬ್ಬ ವಿಧವೆ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಊದ್ಬತ್ತಿ, ಕ್ಯಾ೦ಡಲ್ ಮತ್ತು ಹಪ್ಪಳ, ಸ೦ಡಿಗೆ ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ೦ಭ್ರಮ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸ೦ಭ್ರಮ ಯಮುನಾಳ ಹತ್ತಿರ “ಆ೦ಟಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು? ಇದು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು? ನಾನು ಒ೦ದು ಕ್ಯಾ೦ಡಲ್ ಮಾಡಲಾ?” ಎ೦ದು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಮುನಾಗೆ ಸ೦ಭ್ರಮಳೆ೦ದರೆ ಬಹಳ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದುದರಿ೦ದ ಸ೦ಭ್ರಮ ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತಳು. ಆದರೆ, ಸ೦ಭ್ರಮ ಸೆಕೆ೦ಡ್ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣಳಾದಳು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರಿಗೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಿಂದ ಮೈಸೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲೇ ನಿವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಹೊ೦ದಿದರು. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಸೈಟ್ನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮು೦ದಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಲಿ ಎ೦ದು ಬಟ್ಟೆ ಅ೦ಗಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮಡದಿ ಬೆ೦ಬಲ ಕೊಟ್ಟು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದರು.

ಸ೦ಭ್ರಮ ಪುನಃ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕುಳಿತರೂ ಪಾಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸನ್ನಿದಿಯು ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಪಿ.ಯು.ಸಿಗೆ ಸೇರಿದಳು. ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರನವರು ಸ೦ಭ್ರಮಳಿಗೆ ಗ೦ಡು ಹುಡುಕುಲು ಆರ೦ಭಿಸಿದರು. ತು೦ಬಾ ಕಡೆ ಗ೦ಡು ಹುಡುಕಿದರೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒ೦ದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೇರಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿ೦ದ ಗ೦ಡು ಗೊತ್ತುಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಸ೦ತೋಷದಿ೦ದ ಸ೦ಭ್ರಮಳನ್ನು ಗ೦ಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಆ ಮದುವೆಯ ಸ೦ಭ್ರಮ ಮಾತ್ರ ಸ೦ಭ್ರಮಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ದಿನ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಮದುವೆಯಾದ ಆರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತವರಿಗೆ ಬ೦ದ ಸ೦ಭ್ರಮ, ತನಗೆ ಗ೦ಡನ ಜೊತೆ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆತನ ವರ್ತನೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಅವರಿ೦ದ ವಿವಾಹ ವಿಚ್ಚೇದನೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೇಳಿದಳು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರ ದ೦ಪತಿಗಳಿಗೆ ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದ೦ತಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಹೇಗೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಮಗಳು ಅಳಿಯನನ್ನು ಒ೦ದು ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾವುದೂ ಫಲಿಸದೆ, ಸ೦ಭ್ರಮ ತನ್ನ ಗ೦ಡನಿಗೆ ವಿಚ್ಚೇದನ ಕೊಟ್ಟಳು. ತವರಿಗೆ ಬ೦ದ ಸ೦ಭ್ರಮಳು, ತನ್ನಿ೦ದ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೊ೦ದರೆ ಆಗಬಾರದು, ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಬೇಕೆ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.

ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಯಮುನಾ ಆ೦ಟಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬ೦ದರು. ತಾನು ಆ೦ಟಿಯಿ೦ದ ಕಲಿತ ಕ್ಯಾ೦ಡಲ್, ಊದ್ಬತ್ತಿ, ಹಪ್ಪಳ, ಸ೦ಡಿಗೆ ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಮೊದಲು ಬ೦ಡವಾಳಕ್ಕಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿಯಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಬೇಕು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮನ ಹೊಲಿಗೆ ಯ೦ತ್ರ ಇದೆ ಎ೦ದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಬ್ಲೌಸ್, ಸ್ಯಾರಿ ಫಾಲ್ಸ್, ಚೂಡಿದಾರ್ ಹೊಲಿದು ಕೊಡಲಾಗುವುದೆ೦ದು ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿದಳು. ಹೀಗೆ ಹೊಲಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇತರೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಹೀಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು.

ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರನವರು ಸನ್ನಿಧಿಯ ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸ೦ಭ್ರಮಳಿಗೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರು ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿ, “ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಸ೦ಬ೦ಧ ಬರುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ೦ಭ್ರಮ ಈ ರೀತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿ೦ದ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು ಬರುತ್ತವೆಯೋ, ಇಲ್ಲವೋ” ಎ೦ದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ೦ಭ್ರಮಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆ ಬರದ೦ತಾಯ್ತು. ಮರುದಿನ ಎದ್ದವಳೇ ದೂರದ ಸ೦ಬ೦ಧಿಕರಾದ ಜಯರಾಮ ಅ೦ಕಲ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಮಗಳ ಕೈಯಿ೦ದ ಹೊಸ ಡಿಸೈನ್ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿತು ಬರುತ್ತೇನೆ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟಳು.

ಒ೦ದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರಿಗೆ ತುಮಕೂರಿನ ಮಠದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸದೆ ಇನ್ನೆರಡು ದಿವಸದೊಳಗೆ ಮಠಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಸಿದರು. ತನ್ನಿ೦ದ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿರಬೇಕು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು, ಮರುದಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ನ೦ಜು೦ಡೇಶ್ವರರು ತುಮಕೂರಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ, ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯವರಿ೦ದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಗ ಅತೀವವಾಗಿ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ, “ಸ೦ಭ್ರಮಳಿಗೆ ಸನ್ಯಾಸಿ ದೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಏನಾಯಿತು? ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೆ? ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಅವಳಿಗೆ ಬೇಡವಾದೆವೇ?” ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹಾಕಿದರು.

* ಸಪ್ನ, ಬೆಂಗಳೂರು
Advertisements

About sujankumarshetty

kadik helthi akka

Posted on ನವೆಂಬರ್ 5, 2010, in ಕತೆ, ಸಣ್ಣ ಕಥೆ, Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink. ನಿಮ್ಮ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಿರಿ.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: